ЭСДА ҚОЛГАН ЭНГ ҚУВНОҚ БАЙРАМ

Бу воқеага анча йиллар бўлди.

Янги йил киришига ярим соат қолганида қўшни уйдан бир аёл қўнғироқ қилиб, боласи касаллигини, «Тез ёрдам»га туша олмаётганини айтиб, кўриб қўйишимни йиғлаб илтимос қилди.

Безатилган дастурхонни, болаларимни ташлаб уникига югурдим.

Кирсам, аҳвол чатоқ. Бир ёшга ҳам тўлмаган чақалоқ чириллаб йиғларди. Қорни дўмбирадек шишган, айтишларича, уч кундан бери ичи келмаётган экан.

Муолажани бошладим. Кичкинтойнинг қорнини уқалаяпману, она-болани баравар юпатаман. Чақалоқ майли, биринчи фарзандини касал қилиб, қайнонасидан гап эшитаётган келинчакнинг ҳам кўз ёшлари тинмасди.

– Бўлди, синглим, ҳозир даволаймиз. Бўлди, болажоним, ҳозир опош бўлиб қоласан, – деб эсим кетса, – Бўлди, холажон, ҳозир набирангиз яхши бўлиб қолади, – деб жағи очиқ қайнонани ҳам ора-сира тинчлантириб қўяман...

Хайрият! Беҳисоб шукур! Ярим соат уринганимдан сўнг натижа бўлди. Фақат хизматим антиқа шаклда мукофотланди. Ҳозир ҳам эсласам, яйраб куламан.

Девордаги занг соат 12:00 да бонг уриши билан чақалоқнинг ичагидан отилиб чиққан «бойлик» ҳамма жойимни бежаб ташлади.

Хонадон эгалари хижолат, оғриқ ва юкдан халос бўлган чақалоқ эса йиғидан тўхтаб, аввал ҳиқиллаб, сўнг қиқир-қиқир кула бошлади. «Бойлик» деб ҳаммани тинчлантиряпману, афти-ангоримга қараб кулишни ҳам, йиғлашни ҳам билмайман. Ҳайҳайлашларига ҳам қарамай, совға қилинган янги халатдан воз кечиб, шу тахлит уйга югурдим. Ишқилиб, йўлда биров кўрмасин-да!

Э-э-э, ҳамма уйида-ку! Афсус, лифт олдида одам кўп экан. Гап-сўзларидан ёш-яланглардан иборат қувноққина «компания» бешинчи қаватда яшовчи устозларини байрам билан табриклагани келишган экан. Лифт тушиб-чиқяптию, кутаётганлар сони камая демайди. Йўлак эшиги олдида мўралаб чарчадим. Ташқари совуқ, бетимни қаттиқ қилиб улар билан бирга чиқиб кетай десам, эгнимдан таралаётган ҳидга чидаб бўлмайди.

Ноилож ўзимни зинага урдим. Зиналарни иккитадан хатлаб, ҳаллослаб еттинчи қаватга кўтарилганимда, тепадан пастдагидан ҳам каттароқ «компания» тушяпти. Танидим. Бугун байрамга қўшиб юбилейини ҳам ўтказиб юборган қўшним, бўшамаган лифтдан ёзғирганча қуда-анда, қариндошларини кузатиб тушяпти.

«Рўмолимни қошимга тушириб, югурганча лип этиб ўтиб кетсам-чи?» Йўқ, бўлмайди. Улар жуда кўпчилик экан. Яна пастга чопдим. Тавба, худди ҳамма Янги йилни кутиб олгани кўчага чиққандай. Ҳар бир қаватда гангир-гунгур овоз эшитилади. Яна умид билан лифт олдига чопиб келдим.

Яшасин, ҳеч ким йўқ! Қувониб кетдим. Биров келиб қолмасин деб, кетма-кет тугмани босдим. У келди. Мен ичкарига кирдим. Энди тепага кўтарадиган «8» рақамини босаман деб турсам, йўлак эшиги очилиб, икки киши ҳаллослаб лифтга учиб кирса бўладими!

Яна ким денг? Бешинчи қаватдаги қўшнимникида ижарада турадиган олифта немислар. Лифтга киришдию, бир жилмайишга улгурмай, немис овчаркасидай ҳавони бир-икки искаб, менга ола қараб, бурунларини беркитиб олишди. Табриклари ҳам чала қолди...

Янги йилни улар билан кутмаганимдан хафа бўлган болаларим ҳам эшикни очиб, бурунларини ёпиб олишди: — Нима бу, ойижон?

— Бойлик! Қочинглар, ваннада ҳеч ким йўқми?

— Йўқ.

Агар кимдир бўлгандами, эшикни синдириб кирармидим... Эгнимни алмаштириб чиққач, болаларим бўлган воқеаларни эшитиб, қотиб-қотиб кулишгани ҳозиргача ёдимда.

Лекин ўша йили ростдан бойиб кетдик. Китобим нашр этилди, эримнинг ишлари юришиб, янги машина олдик. Ана шунақа!

Азиз дўстларим! Сизларни кириб келаётган 2026 йил билан муборакбод этар эканман, Янги йилни яхши ишлар билан бошлашингизни тилаб қоламан. Қандай байрам бўлмасин, қалбингизни мунаввар этиб турган эзгуликни бошқаларга ҳам улашинг. Кичкина бўлса ҳам савоб иш қилиб, Яратганнинг назарига тушинг! Шунда албатта бойиб кетасиз.

Муаззам ИБРОҲИМОВА.