НАДОМАТ


Яллачини танир, ҳаттоки
Танир думбул отарчини ҳам.
Итигача билади, токи
Бирор сири эмасдир мубҳам.
Билар: қандай рангни хуш кўрар,
Кимлар билан айлади сафо?
Қандай ухлар, қандай туш кўрар,
Шоирини танимас аммо.
Халқим дея, халқнинг бахти деб
Шеърлар битур шоир хилватда.
Берганича ёлғонларга зеб
Халқи эса яшар ғафлатда!
Ёлғонларнинг қули бўлганча
Яллаларга бўлади хуштор.
Юрак-бағри қонга тўлганча
Шоир куйиб битади ашъор.
Нима керак тафаккур қилмак,
Нима керак титмоқлик китоб?
Шоирини шартмикан билмак,
Ўтиб борар замон сершитоб!
Вақти келиб ғафлатдан бир кун
Уйғонарлар, аммо бўлур кеч.
Оқиб ўтди бир дарё фунун,
Соҳир қалбин англадингми ҳеч?
Фойда йўқдир йиғламак билан,
Ва ҳайкаллар тикламак зардан.
Эшитилар қайғули ўлан
Шоир мангу ётган мозордан.
У шунчалар мард эди, ўктам,
У шунчалар шиддатли- шаҳдли.
Қабри ичра ётур хотиржам
У халқини кўролса бахтли!
Амир Худойберди