СЕНСИЗ ЯШАМОҒИМ ДАРГУМОН!


Менинг осмонимнинг рангисан мовий,
Кўнглимнинг ҳуш ифор настаринлари.
Ҳаётим узундан-узоқ тун бўлса,
Сен унинг мунаввар, ёруғ кунлари.
Сен Оллоҳ томондан юборилган бахт,
Сен дардсан табиблар шифо топмаган.
Куз келиб бўлганда гуллаган дарахт,
Ва ё ишқ, юзидан ҳеч ким ўпмаган.
Сен рашксан, пичоқдек кўксимга ботган,
Ва яна яшашга берилган имкон.
Мен ерман пойингда ястаниб ётган,
Сен эса осмонсан,мовий ранг осмон!
Сен чўғсан,учқунинг бошимга бало,
Ҳўл-қуруқ бағримда баробар ёнгай.
Дутордан таралган навосан,наво.
Ва ё муножотни куйлаётган най!
Кимсан,сен кўнглимнинг нафис туйғуси,
Тўфонсан, боримни кўкка совурган.
Ширин жонгинамнинг аччиқ қайғуси
Оташсан,сабримни тўғраб,қовурган.
Таъми тилни ёрган тотли бир туйғу,
Ҳаммадан яхшисан,ҳаммадан ёмон!
Кимлигинг унчалар муҳим эмасу,
Сенсиз яшамоғим аниқ даргумон!
Малика Салимова