Одамсанку, Одамдек яша!


Эй одамзот, сен ажиб хилқат,
Неларни гоҳ қилмайсан ҳавас.
Ўзлигингга тополмай тоқат,
Туғёнларинг билмайди абас.
“Булбулман” деб, безаб сўзингни,
Бургутни гоҳ кўрасан аъло.
Шеру, филга менгзаб ўзингни,
Илонни гоҳ биласан доно.
Ўйламай гоҳ ор-номусингни,
Тўнғизликка бўласан мойил.
Ўзгартириб баъзан тусингни –
Буқаламун бўласан, қойил.
“Бўридай сур”, “тулкидай айёр”,
“Қўйдай ювош”, “итдай вафодор”...
Билолмадим, сенда, эй инсон,
Яна қанча жонзот феъли бор.
Яшар экан табиат аро,
Даррандаю, парранда бисёр.
Ҳаммаси ҳам ўзича дунё,
Барчасига тақлид не даркор.
Сумбатига назар солгину,
Айиқликка шайланиб қолма.
Чумолидан ибрат олгину,
Қумурсқага айланиб қолма.
Шак келтирма ҳақ кулолига,
Яратгувчи, билгувчи Ўша.
Махлуқларни қўйгин ҳолига,
Одамсанку, Одамдек яша!
БОБУР БОБОМУРОД