МАКТУБ


 

Майли, мени Насимийдек
товонимдан сўйсинлар.
Юрагимни жаҳаннамнинг 
оловига қўйсинлар.


Аммо йўлим ҳақдир менинг!
Мен йўлимдан қайтмасман,
“Сизни севдим” деган сўздан 
ўзга сўзни айтмасман.


Ошиқ бўлиб қолганимни,
майли, жаҳон эшитсин.
Шоир қалбда ҳеч қандай сир 
қолмас ниҳон, эшитсин.


Майли, менга маломатдан 
тошлар отсин оломон.
Қаро қонга ботсам ҳамки,
севгим билан қоламан.


Ишқингизда ўлсам агар 
бир бор қабримга боринг,
Кўз ёшингиз тўкинг, майли,
мозоримни суғоринг.


Қарайманки, баҳор мени 
соғинибди – келибди,
Юракларда қотган ўшал 
парча музлар эрибди.


Қўрқманг асло, ёлғизгинам,
сизни тутмасман сўроқ, 
Яқин келиб назар солинг 
тупроғимга яхшироқ.


Майсаларнинг орсида 
ўсиб ётар митти гул.
У – Амирнинг қабри ичра ичра
сиғмаган умиди, гул.


Нечун бунча безовтасиз,
нечун титрар юзингиз?
Мен шу гулни сизга бердим,
олинг, уни узингиз.


Лабга босиб ҳидланг тўйиб,
муҳаббатнинг бўйи – бу!
Шафақларни уфқларга 
ёйган қалбнинг куйи – бу! 


Япроқлари гарчи заъфар,
муғжалари жиққа қон,
У – зулматнинг косасидан 
тошиб чиққан дард-армон.


Сизники у, бировларга 
элтиб ҳадя этмангиз,
Олиб кетинг, қабристонга 
асло ташлаб кетмангиз. 


1986 й