Кўзимдаги ёмғирлар


      Қор ёғмоқда... бошдан товоним қадар қорнинг ичидаман. Менинг сўзларимни нотўғри тушундингиз, нима ҳам қилардимки, тушунтиролмасам... Ўша куни шу қадар жазавага тушдимки, ўзимни иккинчи кават ойнасидан отиб юборишимга оз қолди. Аммо, тўғрисини айтишим керак, Сизни айбламадим! Сизни тушундим! Сиз жуда ақллисиз, мен ўйлаганимдан минг карра кўп... миллион баробар кўпроқ ақллисиз. Сизни жуда яхши кўраман! Иккимизнинг илоҳий туйғуларимиз бир ерда бирлашган, бунга шак-шубҳа йўк. Иккимизни тақдир тақдирлаган, иккимизни ҳаёт учраштирган! Бўлди, биз бошқа нарсаларни ўйламаймиз! Агарки, тақдир тақдирламаса, учрашиш мумкинмиди, севиш мумкинмиди? Дунёда қанча одамлар бор, ёнимиздан бир кунда қанча одамлар ўтади... худди шуларнинг бири каби ўтиб кетиш хам мумкин эди. Худога шукр, ўтиб кетмадик! Ўтиб кетаётган Ҳаётни ўзимиз билан олиб қолдик! Биламан, ҳозир Сиз жуда дарғазабсиз! Кўнглингизга чироқ ёкса ёришмайди. Ташкарида ёғаётган қорнинг хам Сизга қизиги йук. Фақат бир гапни айтай, бу Дунёда бирор бир олижаноб буюк қалб бўлса, ўша Сизники! Агар бу Дунёда биргина садоқатли ва бахтли юрак бўлса, ўша меникидир! Хеч қачон, хеч қачон унутманг, унута кўрманг, мен Сизни бир умр яхши кўраман! Сизнинг ғамга ботган каби кўринган маьюс кўзларингизнинг туб-тубида менга аталган муҳаббат бор. Сиз оввора бўлманг, мени унутишга харакат қилиб ўтирманг, барибир унутолмайсиз! Илоҳий муҳаббат Аллоҳ томонидан берилади, Аллоҳ бергани эса абадийдир! Мактубимга нуқта қўйишни истамаяпман! Худди Севгимга, Ҳаётимга нуқта кўядиган каби! Айтгандек, кеча бир шеьр ёздим. Ўшанда ҳам худди шу ҳолатим акс этди. Қорлар ёғиб турди шеьримга. Кўзимдаги ёмғирлар билан нуқта кўйдиму додлаб юбордим! Сизни жуда яхши кўраман!


Хосият РУСТАМОВА, Ноябрь, 1989 йил.
Кундаликдан.