Манзара


Моҳигул НАЗАРОВА

Демак тақдир экан...

Демак тақдир экан... Демак бу тайин,
 Ҳижрон салтанати мангулик эмас. 
Яқинлаб боряпмиз, вақт ўтган сайин, 
Демак бу айрилиқ шунчаки бир дарс. 

Демак пешонада бор бирга бўлмоқ, 
Қочмоқни истадик, йўл тополмадик. 
Икки қалбни битта оловда ёқмоқ, 
Азобин ҳалиям унутолмадик...

Демак,сабр бизни элтар муродга,
Бир кун васл кўшки бўлар бизники. 
Ҳозирча кўнгилни бериб фарёдга, 
Ортамиз вужудга бу илинж юкин. 

Демак,шу умидни босиб қалбларга, 
Кўнгил дардларига биламиз дармон.
 Юраклар ҳис қилган ўша тафтлардан, 
Яна туйғуларга югуради жон... 

Демак,кўришамиз ҳали бир куни, 
Тақдирнинг тошли бу йўллари аро.
Кўнгилда милтирар туйғу кукуни, 
Фақат қисмат бизни қилмаса айро...

 Бу қандай бахт эди...
 
Бу қандай бахт эди, камалак рангли, 
Менинг қувончимда рақс тушарди. 
Кўнглим қўшиғига жўрми оҳанги,
 Бир мафтун нигоҳга жуда ўхшарди... 

Бу қандай бахт эди,баҳордай янги, 
Бир муддат умримни гуллатиб ўтган.
 Баланд гулхан каби бир ёниб сўнди, 
Энди тутунлари дилимни тутган... 

Бу қандай бахт эди,оний ва сархуш, 
Руҳим оламида  ўхшаши йўқ ҳеч.
 Гўё кўрган каби бир бетакрор туш,
 Гўё фурсат ўтиб, бўлмагандай кеч...

Бу қандай бахт эди...Сенинг борлигинг, 
Кўнглим чироқларин ёққан бир дамми? 
 Наҳот бор ҳақиқат - сенга зорлигим,
 Бахтнинг бир ташрифи-умримда камми?

Бу қандай бахт эди... Шаббода монанд... 
Эпкин-у,мавжлари дилга ёқарди. 
Ҳар бир титроғига жоним бўлиб банд,
 Эҳтимол шу сабаб, сочим оқарди...
 
 Манзара

Ёмғир ёғди... Жунжикар япроқ, 
Новдаларга ёпишиб тани.  
Булутларга бош қўйди офтоб, 
Иссиқ кунлар қайларда,қани?  

Ёмғир ёғди. Йиғлади борлиқ,
 Совуқ сувга тушган боладай. 
 Хаёл булса баридан кулиб, 
Шеърга тушди, гўё ноладай...

Шумшаяди уйлар, симёғоч, 
Қарғаларнинг қўшиғин тинглаб.
Табиат ҳам титрар яланғоч, 
Кийимларсиз қолганин англаб...

Шивирлар ёмғир...
Тонггача эринмай шивирлар ёмғир, 
Соғинчлар бонг урар,унинг сасида. 
Кўнглимга юк бўлди ўша  қўҳна сир, 
Чарчадим мен унинг  исканжасида. 

Аслида телбалик сени кутишим, 
Ахир келмаслигинг аён ҳақиқат.
 Сенга барибирми қонлар ютишим, 
Қайтишинг-хаёлим тўқиган эртак...

Тонггача ҳамоҳанг  йиғлади ёмғир, 
Ҳиқиллаб бош урди деразамга ҳам. 
Энди ғеч келмайсан, шу экан тақдир, 
Сенмас, қучоқлайди мени ўша Ғам.

Ва яна қўлимдан  тутди-ю ҳасрат, 
Охири итарди Армон бағрига.  
Аслида соғинчим сен берган ҳайрат, 
 Мен бўлсам бандиман унинг сеҳрига...